kerkasiel in Den Haag

Door problemen met deze website heeft het plaatsen van onderstaande tekst wat vertraging opgelopen. Nu het kerkasiel in Den Haag beëindigd is en de familie in Nederland mag blijven is de tekst eigenlijk al weer achterhaald. Toch leek het me mooi om te kunnen lezen hoe Monica, Cobi Noordhoff en de Bleekers die mee waren het kerkasiel in Den Haag beleefd hebben. Daarom hierbij alsnog het verslag van deze dag, geschreven door een van de Bleekers die meegereisd is:

Soms als ik die vragende, smekende kinderogen van vluchtelingen, kinderen in oorlogsgebieden zie, voel ik me knap machteloos. 
Maar totaal machteloos zijn we eigenlijk niet. We kunnen blijven dromen dat we het anders willen, maar dat levert geen resultaat op als wij niets met die dromen doen. In Nederland wonen veel kinderen die we meestal niet zien, maar die onze hulp en ondersteuning hard nodig hebben. Kinderen die hier al tussen de vijf en tien jaar wonen, met uitgeprocedeerde ouders; om verschillende redenen kunnen ze niet terug naar het land van herkomst.
Sommige gezinnen duiken onder om uitzetting te voorkomen. Soms wordt er voor een gezin een kerkasiel georganiseerd. Zo ook voor een gezin dat nu al drie maand in de Bethelkerk in Den Haag verblijft.   Zolang de vieringen doorgaan, wordt het gezin niet weggehaald en uitgezet.
Voorgangers van overal en van alle gezindten doen hier aan mee. Gedreven en indachtig aan het woord dat de vreemdeling onze naaste is. Sommigen leiden de dienst voor een uur, anderen voor twee of drie uur. Monica Schwarz en Cobi Noordhoff ( Apostolisch Genootschap) hadden ingetekend voor twee uur op dinsdag 22 januari.
De Bethelkerk, een kerk in een straat tussen gewone woonhuizen; onopvallend staat het huis van God ertussen. Al jaren geen plek meer voor de zondagse erediensten, nu 24 uur per dag een herberg om te schuilen, een plek voor diensten/vieringen/lezingen, zang en gedichten, zodat mensen kunnen schuilen, veilig onderdak hebben met hopelijk als resultaat dat de drie kinderen van dit gezin in Nederland een plaats krijgen: Om op te groeien en naar school te gaan, te kunnen leven zonder angst en mee te kunnen doen met andere kinderen.
Eenmaal binnen voel je al gauw het bijzondere, er heerst een rustige verstilde sfeer. In de ruime keuken is thee en koffie voor de voorgangers en bezoekers die zich voorbereiden op hun bijdrage in dit proces. Ieder is zich ervan bewust een schakel te zijn in de keten rondom deze familie. De vader, moeder en de drie kinderen zie je zelden, toch voelt het alsof ze vóór je staan en je aankijken, vol hoop en verwachting. Als Monica, Cobi en ik de kerkzaal in gaan, is er nog een voorganger. Als hij stopt, geeft hij het licht door aan Monica en Cobi. Licht dat blijft branden en doorgegeven wordt, al drie maand, licht dat de droom laat leven, al drie maand. Een droom die we willen verwezenlijken door eraan te werken. In de viering sprak Monica daarover, Cobi’s thema was recht en rechtvaardigheid, ook voor dit gezin. Met de bezoekers onder wie een paar Bleekers zongen, lazen,  baden we en de draden van hopen, dromen en daaraan werken verbonden ons met elkaar en deze familie.
Cobi had voor elk kind van dit gezin een droomdekentje meegebracht, als bescherming tegen kou en als troost en hoop dat het werken aan hun droom niet voor niets zal zijn.

Een fotoverslag van deze dag komt zo snel mogelijk op de fotopagina!