Verslag van het bezoek aan het kerkasiel in Den Haag

Monica Schwarz schreef onderstaand verslag van het bezoek aan het kerkasiel in Den Haag op 22 januari:

Er hangt een briefje op de deur: ‘Vanwege bijzondere omstandigheden graag aanbellen’. Na mij gaat de deur weer op slot. In de keuken is er koffie en thee. De vrijwilliger die dienst heeft als broeder portier vertelt een beetje hoe het allemaal toe gaat. Vanuit de kerkzaal horen we het orgel klinken. De familie Tamrazayan hoort dat natuurlijk ook steeds …. terwijl zij daar in de kerk zo goed en zo kwaad als het ging moeten leven. Vast een gek gevoel voor hen: niet naar buiten mogen, zelfs niet even, en steeds omringd zijn door vreemden.

Andere vrijwilligers zijn bezig met zuigen en er staat een grote mand met was die nog opgevouwen moet worden. Het is indrukwekkend dat er steeds vrijwilligers zijn, dag en nacht, die dit kerkasiel draaiend houden.

Ik ben samen met enkele anderen uit Almelo – van mijn eigen kerk De Bleek, maar ook van het Apostolisch Genootschap. Wij kennen elkaar, maar er is maar 1x per jaar een gezamenlijke viering. Hier in Den Haag willen we het ook samen doen, want verbondenheid is een groot thema: wij zijn verbonden met de familie Tamrazayan én met die vele andere kerken, voorgangers, predikanten, gemeenteleden, organisten en noem maar op, die hier 24/7 diensten doen.

Een half uur voordat wij zelf aan de beurt zijn, gaan wij vast de kerkzaal in. Er zitten enkele mensen in de kring. Een collega is met zijn dienst bezig: een meer traditionele viering dan de onze. Hij draagt een grijs pak en gebruikt een klassieke liturgie. Maar hij heeft de actualiteit er in verweven en is hier met hetzelfde doel als wij: verruiming van het kinderpardon. We zingen, bidden, luisteren naar zijn preek en na de zegen overhandigt hij mij de brandende kleine paaskaars die in deze dagen van hand tot hand gaat.

We zetten de beamer aan, plaatsen kaarsjes onder het kruis en gaan van start met onze viering over het thema: dromen. Geloven betekent: je niet neerleggen bij onrecht maar dromen van een wereld van vrede. En dat dromen doe je met de hand aan de ploeg: die dromen geven ons handelen richting. Daarom zijn wij hier: omdat de regels voor de mensen zijn en niet de mensen voor de regels, omdat dit onrecht op moet houden. We steken kaarsjes aan, Cobi Noordhoff vertelt van haar dromen, van haar geloof en we luisteren naar muziek. Ik lees psalmen Vrij van Huub Oosterhuis over die dromen van recht en vrede en we zingen met elkaar. Er zit maar een handjevol mensen, vandaag misschien ook nog extra vanwege de sneeuw. Maar we zijn verbonden met elkaar en wat we hier doen, doet er toe.

Cobi heeft een bak met knutselmateriaal meegebracht en we worden uitgenodigd om onze dromen voor de toekomst op te schrijven. We maken er een slinger van, lezen onze dromen aan elkaar voor en hangen de slinger in de kerkruimte. Na twee uur spreek ik de zegen uit en is onze opvolger in ons midden: een geestelijk verzorger die werkt in tehuizen. Wij ruimen stilletjes op, drinken in de keuken een kop thee. Ik ga later met mijn zoon nog even terug de kerkzaal in. De geestelijk verzorger laat een werldbol rond gaan met kinderen daarop, hand in hand. Ieder van ons krijgt hem even in handen, en zo kun je de verantwoordelijkheid beseffen die we hebben: delen, wereldwijd.

In kleine groepjes gaan we in gesprek. Twee Haagse vrouwen en ik delen onze hoop. Een van hen komt hier bijna dagelijks. Zij zegt: Dit is een plek waar je iets goeds voor anderen wilt doen, maar ook een plek waar je veel krijgt. Je voelt hier de verbondenheid tussen de mensen, tussen de kerken en geloven – en dat is iets buitengewoons en kostbaars.

Er zijn maar weinig mensen in de kerk. Af en toe gaat er iemand weg, dan komt er iemand bij. Iemand zegt dat zij het zo bijzonder vond dat er dag en nacht een plek is waar je heen kunt en waar je mee mag doen, waar je deel mag zijn van een groter geheel.

Als broeder portier de deur weer voor opent, sta ik in de kou en de sneeuw. Maar binnen wordt het volgende lied al weer gezongen. Mooi dat dat kan: als een estafette hoop en vastberadenheid doorgeven, geloof en liefde. Of dit het gewenste effect gaat krijgen, weet je niet. Maar dat het nu al veel mensen bemoedigt: dat is zeker. En dat het ons bepaalt bij de kracht van het samen ergens voor staan, en voor het werken aan die droom van recht en vrede: dat mogen we vasthouden!

Bij dit verslag van het bezoek aan het kerkasiel in Den Haag komen nog foto’s op de fotopagina!